Hok 4, een bijeengeraapt zooitje.

Door Jan-Willem van Oppen

Afgelopen zomer werd ik door Kees Bakker (af en toe spelen wij op Stepbridge, waar iemand informeerde of het ‘DE Kees Bakker’ was) gevraagd om samen competitie te spelen. Kees had vanuit heel Europa (naast Nederland ook Zwitserland en Servië, en later ook nog Barcelona) spelers voor een eerstedivisieteam weten te ronselen. We gingen spelen met Judith Duursma (Zwitserland) & Selena Pepic (Servië) en Maarten Schollaardt & Meike Wortel (inmiddels Barcelona). Kees vertelde me dat hij wel gewend was om voor de prijzen te spelen, iets wat ik in theorie ook graag doe, maar waar in de praktijk voor mij weinig van terechtkomt.
Na de eerste gewonnen wedstrijd meldde Kees enthousiast in onze groepsapp dat we nog ongeslagen kampioen konden worden, waarna we de tweede wedstrijd prompt kansloos met 20-0 verloren. Maar langzamerhand ging het lopen. Vooral Judith en Selena zorgden voor een constante stroom aan imps (‘We lusten ze wel rauw’, zo zeiden de dames zelf), zodat we tegen het einde inderdaad nog voor de prijzen mee bleken te doen.
Bij het ingaan van het laatste weekend stonden we vijfde, op 8 vp afstand van de koploper: er was nog steeds alles om voor te spelen. Op de zaterdag speelden we frank en vrij en wonnen we drie keer achter elkaar met ruime cijfers. Dit was een leuk spelletje in de laatste wedstrijd van die dag:

Zuid/allen

Via een simpel biedverloop (1kl – 2kl [inverted] – 2SA – 3SA) bereikten we 3SA. De start was ruitenvier, die via de negen en de heer voor de aas van Kees was. Hij verloor de klaverensnit aan oost en er kwam ruiten naar de vrouw en ruiten na. Kees speelde nu vier keer klaveren, waarbij west zich van hartenboer en -vrouw en een kleine schoppen ontdeed. Alles hing af van het vinden van schoppenvrouw. Kees ging in de tank en kwam daar met een simpele redenering weer uit: met Vxx, AVB, Vxxxx, xx had west na 1 klaveren vast wel 1 ruiten gevolgd, en omdat west dat niet deed zal schoppenvrouw wel bij oost zitten: +630. Omdat ze aan de andere tafel in 3kl eentje down gingen betekende dat 12 imps in de tas en een mooie bijdrage aan onze derde overwinning op zaterdag. 

Zondag hielden de dames het hoofd koel en na een kleine nederlaag hadden we in de laatste wedstrijd alles nog in eigen hand. Maarten was inmiddels ook al in Utrecht gearriveerd en Meike volgde onze verrichtingen op de voet vanuit Barcelona. Bij het uitslaan van de laatste wedstrijd dromden de toeschouwers om ons heen. Kees en ik hadden er een hard hoofd in, want wij hadden twee flinke zeperds. Maar het was eind goed al goed, want uiteindelijk wonnen wij met 13,52. Dat was ruim voldoende om de concurrentie voor een promotieplaats achter ons te laten. 

Op naar volgend jaar, op naar de meesterklasse.